D-fence by Szczepan Radzki

Pieprzę to! Pieprzę tę koszykówkę, pieprzę to co się w niej dzieje i pieprzę próby zrozumienia tego co do głów tłuką mi jedni i drudzy prezesi i ewangeliści koszykarscy twierdzący, że jest cudownie i zmiany przyjdą stopniowo. Przyjdą, ale niestety mam coraz głębsze przekonanie, że ziemię trzeba zaorać, bo na bagnie pietruszka nie wyrośnie. Pieprzę też gadanie o braku uzdolnionej młodzieży. Pieprzę w głowę włożyła mi książka F*** IT, którą znalazłem podczas sobotniej wycieczki do Empiku.

I to właśnie o młodzieży będzie poniższy wpis.

Czekałem ponad dwa tygodnie, aby nie zrównać z ziemią tego co widziałem podczas jednego z treningów młodzieżowych. Czekałem cierpliwie, bo nie chciałem podchodzić do tematu emocjonalnie, tylko choćby w miarę profesjonalnie, bardziej analitycznie i na zimno. Już po pierwszym zdaniu tego tekstu wiem, że nie ma najmniejszych szans, aby w poniższych akapitach nie było widać emocji, zdenerwowania i irytacji.

Wiecie dlaczego w Polsce jest tak mało koszykarskiej młodzieży, która przebija się na poziom ekstraklasowy, europejski itd? I ostrzegam, utnę ręce razem z głową jak ktoś powie mi, że w naszym kraju brakuje utalentowanej młodzieży. Ta jest, nie jest tylko dobrze rozwijana i prowadzona, więc skończmy z idiotycznym skrótem myślowym!

Wyleję sporo jadu na to co dzieje się w grupach młodzieżowych. W Polsce mamy po prostu beznadziejną myśl szkoleniową i system, który przeszkadza, a nie pomaga.

Na wspomniany wyżej trening trafiłem całkowicie przypadkowo. A na nim trener tych chłopców garnących się do koszykówki i chcących uprawiać ten piękny sport, powiedział tyle dramatycznych słów, że chciałoby się zwolnić go z urzędu i zabronić pracy z młodzieżą.

Choć może to nie do końca jego wina, bo zapewne szkolenie i jego system to odgórne ustalenia jakiegoś koordynatora, który zapewne ma ogromne pojęcie, ale cały czas wyznaje zasadę - chcemy wygrywać.

Chcemy, ale nie takim kosztem. O wygrywaniu za chwilę, ale najpierw o problemach, które powodowały, że wyrywałem sobie włosy z głowy, klatki i spod pach.

13-14 latkowie, którzy biegali po parkiecie nie narzekali na to, co we mnie wzbudzało konwulsje. Mieli problemy z kozłowaniem, łapaniem piłki, prawym i lewym dwutaktem, naskokiem, prostym piwotem. Uczyli się za to ... zagrywek.

W jednym z momentów treningu, któryś z chłopców źle wykonał prosty ruch wyjścia do piłki, a trener spytał się go czemu nie robi tego poprawie, że miał dwa tygodnie na naukę, bo dostał mailem manual z zagrywkami. Słowa na K, CH i jak to skrótowo mówi moja dobra i bliska koleżanka - JCNP (sami sobie rozszyfrujcie), cisnęły mi się na usta niczym modlitwa.

Gdy opowiedziałem to znajomemu trenerowi, nie skomentował. Głośno się zaśmiał podsumowując w ten sposób temat.
Brak techniki użytkowej został zastąpiony pseudo systemem, ale co z tego, skoro ci młodzi nie potrafią nawet celnie rzucić do kosza z kilkunastu centymetrów.

Inny, zagraniczny, powiedział mi: you are joking!?

Nie miałem siły i nerwów pytać trenera dlaczego i czy trenuje się u nich technikę i dlaczego trenuje się zagrywki, skoro w lepiej rozwiniętych szkoleniowo krajach jest to zabronione do mniej więcej 16 roku życia.

No właśnie, co robi się w USA? Młodzież wykonuje setki morderczych ćwiczeń mających nauczyć kozłowania prawą, lewą ręką, zmiany ręki kozłującej, dwutaktu, naskoku, piwotu, gry jeden na jeden, minięcia, zastawienia itp. Technika użytkowa, indywidualne ćwiczenia to podstawa. Ale uczy się także poruszania bez piłki. Nie zagrywki, ale rozciągania gry, zbiegnięć, broń Boże jakichkolwiek prób wykonywania zagrywek.

Tak samo traktuje sie młodzież choćby w Serbii, gdzie podstawą jest doprowadzanie podczas meczów do gry jeden na jeden, a podczas treningów uczy się (uwaga, będzie zaskakująco), ruchów bez piłki, techniki indywidualnej i właśnie rozwiązywania sytuacji 1on1.

A u nas? Kwadratowe koła i koliste trójkąty. 

Jak od 13-latka można wymagać tego, by oddychał, kozłował, biegał i jeszcze przy tym myślał? Przynajmniej o jeden element za dużo.

Niestety staram się zrozumieć trenerów, przychodzi mi to z trudem, ale wiem dlaczego namiętnie chcą wygrywać już w młodzikach.

Bo liczą się pieprzone wygrane, liczy się to czyj zespół dojdzie najdalej, a zarabiający 300 złotych trener dostanie bonus w wysokości rocznych zarobków za półfinał makroregionu (liczbami tylko luźno rzucam). A wygraną w szkoleniu młodzieży nie jest zwycięstwo w meczu, tylko wychowanie koszykarzy, którzy będą występowali w kadrze młodzieżowej, seniorskiej, zaczną grać w ekstraklasie, Hiszpanii, Rosji, USA i podniosą poziom polskiej koszykówki.

I kończąc ten wpis tak samo jak go zacząłem, pieprzę to czy winą jest brak kompetencji trenerów, brak odpowiednich zarobków, brak odpowiedniego systemu i jego zło. Naprawdę to pieprzę, bo dochodzenie przyczyn i analizowanie sytuacji zaczyna być celem samym w sobie. Pieprzę to wszystko, bo próby podejmowania dyskusji przez dziennikarzy i blogerów, kończą się szybciej niż się zaczynają. A wiecie dlaczego? Bo zamiast zająć się poważnymi sprawami, transparentością systemów rozgrywek, wychowywaniem kolejnych pokoleń, "GÓRA" nas i tę koszykówkę po prostu pieprzy. 

Ich, tę górę, przecież tak jak koszykówkę, też dopadł kryzys. Jedzą spleśniały ser, piją stare wino i jeżdżą autem bez dachu.